Magnolia

Sultan weet niet beter dan dat op haar verjaardag de magnolia in bloei staat. In de kamer hangen dan de slingers en het magnoliaboompje in het achtertuintje van hun huis in Amsterdam-Geuzenveld zit vol met grote roze bloemen. Die bloemen lijken precies op tulpen en daarom noemen mensen een magnolia ook wel eens tulpenboompje. Slingers en bloemen—zo ziet Sultans verjaardag eruit en zo hoort het.

‘Zie je de bloemknoppen al?’ vraagt Cemal, Sultans vader, op 30 maart. ‘Je bent al bijna jarig! Nog maar twee weken!’

Elke dag kijken ze samen naar het tulpenboompje en zien ze hoe de knoppen steeds verder opengaan. Elke dag komt haar verjaardag een dag dichterbij. Totdat op 13 april, Sultans verjaardag, de boom in volle bloei staat en de hele buurt komt kijken naar die prachtig bloeiende tulpenboom en Sultan komt feliciteren en cadeautjes geven.

Maar de zomers worden steeds warmer en de lentes beginnen steeds vroeger. De magnolia staat steeds eerder in bloei. Op Sultans vierde verjaardag bloeide de boom nog op 13 april. Nu wordt ze acht en staat de magnolia al op 3 april in volle bloei. Op haar verjaardag is ie al helemaal uitgebloeid en hangen alleen nog de slingers in de woonkamer. Voor slingers komen de buren niet langs. Die zijn begin april al langs geweest voor de tulpenboom.

Cemal houdt zielsveel van zijn Sultan. Ze is zijn enig kind en alles heeft hij voor zijn meisje over. M’n kizimpie, noemt hij haar. Dat betekent zoiets als m’n lieve meiske in het Turks. Niks maakt hem verdrietiger dan haar verdriet. Nergens wordt hij blijer van dan als zij blij is.

‘Dit jaar ben je jarig op 7 april,’ besluit Cemal. ‘Ieder jaar een paar dagen eerder jarig dan maar.’

En dus vieren ze Sultans achtste verjaardag op 7 april. En het jaar daarop op 31 maart. Telkens staat de magnolia in  bloei en hangt de woonkamer vol slingers. Zoals het hoort.

Maar ja, het houdt een keer op. Sultans elfde verjaardag is op nu 13 maart, een maand eerder dan in het echt. De familie en de buurt raken ervan in de war. De school stelt er ook al vragen over.

‘Dat gaat zo niet langer,’ denkt Cemal. Maar hij moet er niet aan denken Sultan verdrietig te zien op de mooiste dag van het jaar, haar verjaardag.

In het najaar na Sultans elfde verjaardag neemt Cemal een moeilijke beslissing. Hij hakt de tulpenboom om. Sultan staat erbij te kijken hoe haar vader eerst de takken afsnoeit, en dan de stam omzaagt. Ze huilt. Ook Cemal zelf pinkt een traantje weg. Hij denkt dat Sultan verdrietig is om de omgehakte tulpenboom, en dat is ook wel zo, heel erg verdrietig zelfs, maar meer nog is ze verdrietig om hem, omdat hij zo zijn best doet voor haar.

In plaats van de magnolia plant Cemal een prunusboom. De bloemetjes van een prunus zijn prachtig donker- en witroze. En het fijne van een prunus is dat hij iets later pas begint te bloeien dan de magnolia. En jawel, het jaar daarop, als Sultan twaalf wordt, vieren ze haar verjaardag gewoon weer op 13 april en iedereen komt kijken naar de bloeiende sierkers, want zo wordt een prunus ook wel genoemd. Bijna net zo mooi als een magnolia bloeit de sierkers, met wel honderdduizend bloemetjes in één enkel boompje. Het lijkt wel roze sneeuw dat op de takken ligt.