Tussen Moederdag en Vaderdag
Gisteren was Moederdag maar Hamilton is helemaal vergeten een cadeautje aan mama te geven. Vorig jaar hielp paps hem aan Moederdag herinneren, maar deze keer niet. Dit is de eerste Moederdag sinds mama en papa zijn gescheiden. Trouwens, hij is in het weekend altijd bij papa en die brengt hem pas zondagavond weer naar mama. Ja, toen was het al te laat. Hij dacht er pas aan toen mama ’s avonds bij het naar bed gaan zei:
‘Nou, fijne Moederdag was dat. Al ben je de hele dag bij je vader, ik ben nog wel je moeder, hoor.’
Hamilton voelt zich er heel vervelend over. Vooral de volgende dag, als iedereen in de klas mag vertellen wat ze aan hun moeder hebben gegeven voor Moederdag. Hij bedenkt snel iets als hij aan de beurt is. Een geurtje. Welk geurtje dan, wil de meester weten? Hamilton krijgt een rood hoofd.
‘Chanel’, verzint hij. Chanel was mama’s lievelingsgeurtje, weet hij toevallig.
‘Nou, nou,’ zegt de meester. ‘Jij hebt veel voor je moeder over!’
De zaterdag erop is hij weer bij papa en vraagt hij of ze iets voor Moederdag kunnen gaan kopen.
‘Moederdag? Dat was toch vorige week?’
‘Maar toen zijn we het vergeten.’
‘”We? We?”’, zegt papa ‘Ik hoef daar toch niet aan te denken? Mama is toch niet mijn moeder? En wat wil je dan kopen voor mama?’
‘Een geurtje? Van Chanel?’, zegt Hamilton.
‘Een geurtje van Chanel?’ zegt papa. ‘Weet je wel wat dat kost? Kom, we gaan wel naar de 5ofminder, als het zo nodig moet.’
De 5ofminder? Waarom daar? Alles kost daar vijf euro of minder. Daarom heet het zo. Papa zegt altijd dat het zo heet omdat alles binnen vijf dagen kapotgaat. Volgens hem. Daarom wil papa er ook nooit heen. Vanwege de rommel die ze er verkopen.
Hamilton ging er wel eens heen met mama. Dan liepen ze langs de schappen met spullen. Mama pakte hier en daar iets, bekeek het van alle kanten, en zei dan:
‘Vier euro negenennegentig … hoe doen ze het ervoor?’
En als ze dan met iets thuiskwamen van de 5ofminder, dan was er ruzie. Omdat papa niks in huis wilde van de 5ofminder. En nu wil hij er opeens wel heen?
De 5ofminder zit in het winkelcentrum. Als je er binnenkomt zie je een hal zo groot als een gymzaal keer tien. Tjonge, wat is het druk in de 5ofminder! De winkelpaden staan propvol winkelende mensen met boodschappenmandjes. Iedereen stopt van alles in zijn mandje, voordat een ander het doet. En dat terwijl Moederdag al voorbij is.
‘Kom,’ zegt papa, en hij pakt Hamiltons hand. ‘Laten we eens kijken bij de afdeling Gezondheid dames.’
Boven de winkelpaden hangen bordjes met erop geschreven wat er in dat pad te koop is. Kleding kinderen, Huisdieren, Hobby, Sport en spel. En inderdaad, een paar winkelpaden verderop, ook een bordje Gezondheid dames. Daar moeten ze zijn. Het is er nog drukker dan in de andere paden. Van alles is er te koop bij Gezondheid dames. Moeilijk kiezen … Veel crèmetjes, zeepjes, potjes, flesjes, kwastjes, pincetjes, lipsticks. Maar ook bijzonderdere dingen. Steentjes met een batterijtje die je op je dichte ogen kan leggen en die dan warm worden en zacht licht uitstralen, waar je dan relaxed van wordt. Sponzen in de vorm van een grote pinda om in te knijpen als je gestrest bent. Verwarmde bh’s. Tongschrapertjes met mintsmaak voor een slechte adem. Een elektrische oorsmeerborstel voor schone oren.
Maar kijk, papa heeft wat gevonden. Een rubberen afslankmatje. Zo’n matje leg je op je buik, je zet het aan, het begint te trillen. En hoppetee, je valt af zonder dat je hoeft te sporten. Werkt ook op de heupen en de billen en er zit een app bij om bij te houden hoeveel gram je minder weegt.
Goed idee van paps, vindt Hamilton. Inderdaad vraagt mama aldoor of papa niet vindt dat ze te dik wordt. Tenminste, voor ze gescheiden waren vroeg ze dat aan papa. Nu niet meer, natuurlijk, maar ze is sinds de scheiding heus niet afgevallen, dus ze zal zich dat vast nog wel afvragen.
Vier euro negenennegentig kost het elektrische afslankmatje. Heel veel hier kost vier euro negenennegentig, is Hamilton opgevallen. Dat is inderdaad minder dan vijf euro. Maar nou ook weer niet heel veel, haha!
Ze betalen en pakken de doos met het matje zelf in achter de kassa in vrolijk 5ofminder-pakpapier. Laten inpakken, dat kan niet ook nog eens voor die prijs. Het is ook veel te druk bij de kassa’s.
De volgende avond, zondagavond, geeft Hamilton meteen het Moederdagcadeau.
‘Ach, lieverd!’ zegt mama verrast. ‘Je hebt er toch nog aan gedacht …’
Ze pakt het cadeau uit.
‘Heb je het zelf ingepakt?’ wil ze weten. En dan, als ze de doos heeft bestudeerd:
‘Wat is dit?’
Ze haalt de rubberen mat uit de doos, bekijkt hem van alle kanten, bekijkt nog eens de tekeningetjes op de doos van een mevrouw met het matje op haar buik. En dan snapt ze het.
‘Huh?’ vraagt ze. ‘Waar heb je dat gekocht? Bij de 5ofminder? Wie zijn idee was dit eigenlijk? Heeft papa dit soms bedacht?’
Haar gezicht staat opeens een stuk minder blij.
‘Papa heeft alleen maar geholpen. Ik heb het zelf gekocht. Van m’n zakgeld. ’t Is míjn Moederdagcadeau.’
‘Hoezo was papa met jou bij de 5ofminder? Daar wilde hij toch nooit heen?’ vraagt mama. ‘En dan zo’n ding … Ben ik te dik of zo?’
Waarom doet mama zo moeilijk? Ze vond het toch altijd al onzin dat papa niet naar de 5ofminder wilde? En ze vond zichzelf toch te dik? Waarom zijn grote mensen soms zo moeilijk te begrijpen? Gek dat hem dat nooit is opgevallen toen papa en mama nog bij elkaar waren.
‘Nou, lieverd,’ zegt mama. ‘Jij kunt er niks aan doen hoor. ’t Is niet jouw schuld, dit cadeau. Maar zeg zaterdag maar tegen papa dat ie dat afslankmatje op zijn eigen bierbuik mag leggen.’
Ze stop het rubberen matje terug in de doos en geeft het aan Hamilton.
‘En,’ vraagt papa de volgende zaterdag, ‘wat vond mama van het Moederdagcadeau?’
Hamilton pakt de doos uit zijn weekendtas.
‘Ze wil ‘m niet. Ik denk dat ze niet meer te dik is. Jij mag hem hebben, zegt ze.’
Papa moet lachen.
‘Nou,’ zegt hij, ‘dan gaan we ‘m wel ruilen voor iets anders leuks voor mama. Ik hoef hem ook niet. Ik ben zeker niet te dik. Zeg dat maar tegen mama.’
Later die dag schuifelen ze weer door het winkelpad Dames gezondheid op zoek naar een nieuw cadeau voor Moederdag. Hamilton twijfelt bij alles wat papa uit de rekken pakt. Wat vindt mama eigenlijk leuk? En weet papa dat eigenlijk wel? Ze zijn niet voor niks gescheiden, tenslotte. Een iPhone-hoesje met een clip voor lippenbalsem van een euro negenennegentig? Een flesje om in te plassen als je in de auto zit in de file en heel nodig moet van negenennegentig cent? Een vloeibarezeephouder in de vorm van een koeienuier van vijftig cent?
Uiteindelijk kiest Hamilton een tandenbleekapparaat met infraroodlicht voor een stralend witte lach van vier euro negenennegentig. Vier euro negenennegentig, da’s wel zo makkelijk bij het ruilen. Papa en Hamilton zijn het eens dat het een prachtig cadeau is voor mama. Veel beter dan het afslankmatje. Mama lacht niet zo veel meer. En ze is ook weer begonnen met roken. Daar krijg je gele tanden van.
Hoe vaak hadden papa en mama daar geen ruzie over, over roken? Niet waar die jongen bij is, riep papa dan. En mama riep dan terug dat ze zelf wel bepaalde waar en wanneer en met wie erbij ze rookte.
Ja, die oplaadbare tandenbleker voor een stralend witte lach zal ze zeker heel blij mee zijn.
Maar nee dus. Als ze zondagavond het geruilde cadeau uitpakt is ze zelfs een beetje bozig. Ze begint weer over papa en de 5ofminder.
‘Weet je,’ zegt ze, ‘het is nou al drie weken geleden. Laat nou maar zitten dat Moederdagcadeau.’
Hamilton moet er bijna van huilen. Drie weken, en nog steeds geen Moederdagcadeau. Wat voor kind is hij eigenlijk van zijn moeder? Andere kinderen waren wél op tijd en weten wél wat hun moeders graag willen hebben.
‘Weet je wat?’ zegt mama. Ze ziet hoe verdrietig Hamilton kijkt. ‘Het is al weer bijna Vaderdag. Als wij nou eens samen dit ding bij de 5ofminder gaan ruilen voor een Vaderdagcadeau? Twee vliegen in een klap!’
Wat een goed idee van mama. En zo lief ook van haar. Dat ze haar Moederdagcadeau wil inruilen voor een Vaderdagcadeau. Ook al zijn ze gescheiden. Twee vliegen in een klap. Eén vlieg voor het Moederdagcadeau. En één vlieg voor het Vaderdagcadeau. Goed bedacht hoor.
De week voor Vaderdag gaan ze naar de 5ofminder om de tandenbleker voor een stralend witte lach te ruilen voor iets voor Vaderdag. In het winkelpad Gezondheid heren vindt mama het perfecte cadeau voor papa: een neushaartrimmer. Een korte staaf waar de batterijen in gaan. Met een punt die je in je neusgat steekt. Je zet het ding aan en dat gaat die punt razendsnel ronddraaien en trekt alle haartjes uit je neusgaten. Nu moet papa de haren die uit zijn neus groeien altijd met een pincet weghalen. Dat doet pijn en hij gaat er enorm van niezen. Vier euro negenennegentig kost de neushaartrimmer, je raadt het al.
Maar uiteindelijk vindt mama een nog veel beter cadeau. Het is een haargroeilamp in de vorm van een hoed. Die zet je op je hoofd, je zet hem aan, en dan straalt er een speciaal soort rood licht op je hoofdhuid. Dan gaat er weer haar gaat groeien op je kale plek. Als je een man bent van veertig, zoals papa. Daar gaat papa heel blij mee zijn. Hij vindt het verschrikkelijk, die kale plek op zijn hoofd. En mama plaagde hem er altijd mee. Toen ze nog bij elkaar waren. En weet je? Ook weer vier euro negenennegentig! Hoe doen ze het ervoor?
Maar oh nee. Die zondag pakt papa zijn Vaderdagcadeau uit en hij vindt het niks, die lamphoed voor z’n kale kop.
‘Hoe kom je daar nou bij, Hamilton?’ zegt hij. ‘Zeker een idee van je moeder? En nog wel van de 5ofminder. Die is kapot voordat er één extra haar op mijn hoofd groeit. Dat doet ze zeker om me te pesten?’
De volgende dag op school steekt Hamilton niet zijn vinger op als de meester vraagt over Vaderdag. Gelukkig krijgt hij geen beurt. Hij heeft er ook meer dan genoeg van, van Moederdag en Vaderdag. Je kunt nog zo je best doen, het is toch nooit goed. Na school gaat Hamilton direct naar de 5ofminder. Zonder mama of papa dit keer. Hij kiest zelf wel wat uit. Zij weten toch niet van elkaar wat ze willen. Of erger nog: ze weten alleen van elkaar wat ze NIET willen. Nog één keer ruilen, denkt Hamilton. Nog één keer, en dan geef ik het op.
Zondag brengt papa hem naar mama. Hamilton zegt:
‘Je moet even mee naar binnen, pap.’
‘Huh? Hoezo? Moet dat echt?’ zegt papa.
Ja, dat moet echt. Papa sputtert tegen maar loopt uiteindelijk toch mee naar de voordeur. Mama doet open en kijkt verbaasd als ze daar papa ziet achter Hamilton.
‘Papa komt even mee naar binnen,’ zegt Hamilton.
‘Huh? Hoezo? Moet dat echt?’ zegt mama.
Ja, dat moet echt.
‘Ik heb een Moedervaderdagcadeau voor jullie,’ zegt Hamilton, en hij geeft ze een grote doos ingepakt in vrolijk 5ofminder-pakpapier.
‘Pak maar uit samen.’
Even later zitten ze gezellig met z’n drieën in een kringetje met hun blote voeten in een opblaasbaar voetenbadje met geurende bruistabletten voor frisse voeten. Op de bodem zit een lamp die steeds van kleur verandert: blauw, rood, paars, roze. Er komt ook een geluid uit van golven in de branding. Voor vier euro negenennegentig, inclusief oplaadbare batterijen.
‘Hoe doen ze het ervoor?’ zegt mama.
‘Zal wel binnen vijf dagen kapot zijn,’ zegt papa. ‘Maar goed, zolang ie het doet is het leuk.’
Volgende jaar doen we Moedervaderdag, denkt Hamilton, in plaats van Moederdag en Vaderdag apart. Veel leuker zo. En dan koop ik gewoon wéér zelf een cadeautje. Ik weet toch veel beter wat ze willen hebben.
